π.Δημήτριος Βαρσαμίδης Ιερέας Λ.Σ. – ΕΛ.ΑΚΤ.: Αναστάσιμη Ειρήνη – Ευχές Πάσχα

Ἐν εἰρήνῃ τοῦ Κυρίου δεηθῶμεν.

Ὑπὲρ τῆς ἄνωθεν εἰρήνης….

Ὑπὲρ τῆς εἰρήνης τοῦ σύμπαντος κόσμου…

Ένας τρόπος για να ηρεμήσει κάποιος από την ταραχή της ημέρας, να αλαφρώσει από τα επαγγελματικά βάρη και τις οικογενειακές έγνοιες, είναι να βρει μια αναπαυτική θέση κάτω από τα άστρα, μακριά από φωτορρυπαντές και να μείνει εκεί για ώρες να ατενίζει τους γαλαξίες. Γαληνεύει η ψυχή.

Αυτό βέβαια μπορεί να συμβεί στη χώρα μας, ή στο μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης ή της Αμερικής, αλλά δεν μπορεί να συμβεί στα ανατολικά σύνορα της Ουκρανίας με τη Ρωσία και πλέον ούτε και σε πολλά κράτη που βρέχονται από τον Περσικό Κόλπο και την Ανατολική Μεσόγειο. Εκεί όταν το βράδυ σηκώσεις το κεφάλι σου προς τον ουρανό πιο πιθανό είναι να δεις τις τροχιές που διαγράφουν οι πύραυλοι ωσάν να ήταν κομήτες, ή λάμψεις από επιτυχείς συναντήσεις των αντιαεροπορικών βλημάτων με τους στόχους τους, ή ακτίνες λέιζερ που βγαίνουν κατευθείαν από ταινίες όπως ο Πόλεμος των Άστρων. Κι ενώ βέβαια όλο αυτό μοιάζει με το υπερθέαμα που βλέπουμε στο σινεμά, υπάρχει μια τεράστια διαφορά. Εκεί οι άνθρωποι δεν μπορούν να σβήσουν την οθόνη, δεν μπορούν να βγουν από την κινηματογραφική αίθουσα. Ο κόσμος όλος γύρω τους είναι ένα τεράστιο στούντιο και τα σκηνικά έτοιμα να πέσουν επάνω στα κεφάλια τους και να τους εξολοθρεύσουν.

Μήπως αυτό συμβαίνει για πρώτη φορά; Μήπως οι προηγούμενες γενιές δεν έζησαν, και εδώ στην Ελλάδα, τους δυο Παγκόσμιους Πολέμους;  Μήπως δεν έζησαν τους Βαλκανικούς ή άλλους περιφερειακούς πολέμους; Μήπως δεν έζησαν εμφύλιους; Φυσικά και τους έζησαν. Και τους ζούμε. Και πιθανώς θα τους ζήσουν και τα παιδιά μας. Και γιατί αυτό;

Όλοι είμαστε (;) εναντίον του πολέμου. Όλοι είμαστε (;) υπέρ της ειρήνης. Της παγκόσμιας ειρήνης. Και πρώτοι οι άρχοντες του κόσμου τούτου που κυνηγάνε με το δίκαννο το αντίστοιχο Νόμπελ. Όλοι είμαστε (;) υπέρ της ειρήνης αλλά πάντα ψάχνουμε το φταίξιμο αλλού. Στη γείτονα χώρα, στους πολεμοχαρείς ηγέτες της, στα συγκρουόμενα κυριαρχικά δικαιώματα κ.ο.κ.  Αλλά και στο γείτονά μας που μετακίνησε τα όρια του χωραφιού του 20 εκατοστά, προς όφελός του φυσικά,  στον αδερφό μας που κακώς εκείνος κληρονόμησε το πηγάδι που στέρεψε πια αλλά ποτέ δεν ξέρεις κ.ο.κ.

Η ειρήνη αυτή που ψάχνει όλος ο κόσμος, είναι μια εξωτερική ειρήνη. Μια  φαινομενική ειρήνη. Πρακτικά σημαίνει την έλλειψη πολέμου. Την παύση των εχθροπραξιών. Αυτή όμως είναι μια ψεύτικη ειρήνη. Μια εύθραυστη ειρήνη. Μοιάζει με τη χύτρα που έχει το καπάκι της κλειστό και δεν μπορείς να δεις το νερό που κοχλάζει μέσα της. Είναι όμως δυστυχώς μόνο θέμα χρόνου ο ατμός να πιέσει το καπάκι και το καυτό νερό να περιλούσει όποιον έχει την ατυχία να βρίσκεται τριγύρω. Το ζήτημα λοιπόν δεν είναι να είναι κλειστό το καπάκι. Οι δυνάμεις που αναπτύσσονται εντός της χύτρας είναι τεράστιες. Το ζήτημα είναι να σβήνουν έγκαιρα οι φωτιές που βράζουν το νερό εντός της.

Λόγους να εκνευριζόμαστε, «να ανάβουμε»,  θα βρίσκουμε πάντοτε. Πολλοί άνθρωποι μας αδικούν καθημερινά. Το έκαναν στο παρελθόν και θα συνεχίσουν να το κάνουν. Εκούσια ή ακούσια. Το ίδιο άλλωστε κάνουμε κι εμείς. Κι ακριβώς επειδή το κάνουμε κι εμείς, οφείλουμε να δίνουμε τόπο στην οργή. Να δικαιολογούμε τον αδερφό αφού και εμείς στα ίδια σφάλματα πέφτουμε. Να του αναγνωρίζουμε το δικαίωμα στο λάθος αφού κι εμείς υποπίπτουμε σε πολλά λάθη καθημερινά. Αυτό μας βοηθάει να σβήνουμε τις φωτιές που ανάβει στις ψυχές μας ο εγωισμός, το αίσθημα ότι όλοι μας υποτιμούν και μας αδικούν. Κι έτσι η ειρήνη γίνεται ουσιαστική. Δεν είναι μια εξωτερική ειρήνη. Μια ανακωχή μεταξύ αντίπαλων παρατάξεων μέχρι να αναδιατάξουν τις δυνάμεις τους, αλλά μια εσωτερική γαλήνη που δε θα επιτρέψει να ανατινάξουμε την ψυχούλα μας ελπίζοντας να πάρουν τα σκάγια και τους επίμαχους αντιπάλους μας.

Στις ακολουθίες της εκκλησίας μας πάντα υπάρχει η δέηση «Ὑπὲρ τῆς εἰρήνης τοῦ σύμπαντος κόσμου». Προσ-ευχόμαστε δηλαδή να υπάρχει ειρήνη σε όλο τον κόσμο. Πριν όμως από αυτό, λέμε στους εαυτούς μας «Ἐν εἰρήνῃ τοῦ Κυρίου δεηθῶμεν.». Πριν λοιπόν αρχίσουμε να μιλάμε στο Χριστό για την Παγκόσμια Ειρήνη θα πρέπει πρώτα να φροντίσουμε η ειρήνη να κυριαρχεί στην δική μας την καρδιά. Ποια ειρήνη; Η εγκόσμια; Όχι. Η άνωθεν ειρήνη. Η ειρήνη που έρχεται από τα άνω. Αυτή που φέρνει μαζί του ως δώρο ο Χριστός.( Ὑπὲρ τῆς ἄνωθεν εἰρήνης…) Για ένα χριστιανό η ειρήνη μπαίνει στην ψυχούλα του χεράκι-χεράκι με τον Χριστό. Η παρουσία Του στη ζωή μας είναι που φέρνει την ειρήνη.

Σε λίγες ημέρες, μετά την Ανάσταση, οι μαθητές του Χριστού φοβισμένοι θα κρύβονται στο Υπερώο για να μη τους βρουν και τους σταυρώσουν κι εκείνους. Ο Αναστημένος Χριστός μπαίνοντας στην κρυψώνα τους μέσα από κλειστές πόρτες, δεν θα τους πει παρά μόνο δυο λέξεις «Εἰρήνη ὑμῖν – Να έχετε ειρήνη». Δεν θα κάνει τίποτε άλλο παρά μόνο να τους ευλογήσει και να τους προσφέρει την παρουσία Του.  Και οι μαθητές ενώ αρχικά δεν μπορούν να απαλλαγούν από το άγχος και την ταραχή τους, τελικά δέχονται τον Χριστό στην καρδιά τους και ειρηνεύουν.

Αν αυτό ισχύει για τους μαθητές του Χριστού, ισχύει και για εμάς. Η ταραχή που έχουμε στην καρδιά μας θα φύγει μόνο αν βάλουμε τον Χριστό στη ζωή μας και την άνωθεν ειρήνη, την Αναστάσιμη ειρήνη που φέρνει μαζί του. Τότε θα σταματήσουμε να αδικούμε. Και όταν μας αδικούν θα μπορούμε να δίνουμε στους ανθρώπους μια δεύτερη ευκαιρία. Γιατί θα έχουμε καταπνίξει τον εγωισμό μας και έτσι οι συνάνθρωποί μας δε θα μπορούν να μας τον πληγώσουν. Και τότε με πραγματική, άνωθεν ειρήνη στην καρδιά θα μπορούμε έμπρακτα να συμβάλλουμε στην παγκόσμια ειρήνη, αν όχι στην εθνική σίγουρα στην κοινωνική. Και τότε θα μπορούμε να προσευχηθούμε ειλικρινά για την ειρήνη του σύμπαντος κόσμου και  ίσως αποκτήσουμε παρρησία και μας ακούσει ο Θεός και φωτίσει τους ανθρώπους που διαφεντεύουν τις τύχες αυτού του κόσμου.

Καλή Ανάσταση με ειρήνη στις καρδιές!!!